«Σώματα σε Εκκρεμότητα»
8 Performance Art Works σε ένα τριήμερο
19 - 20 - 21 Ιουνίου | 20:30
Σε όλους τους χώρους
Σώματα σε Εκκρεμότητα
8 performances art σε ένα τριήμερο
Εκκρεμεί η επιθυμία.
Εκκρεμεί η απόφαση.
Εκκρεμεί η ζωή που δεν ζήσαμε.
Εκκρεμεί μια εκδοχή του εαυτού μας.
Οι οκτώ δράσεις γεννιούνται μέσα από αυτή την εκκρεμότητα.
Οκτώ μοναχικές διαδρομές σε έναν λαβύρινθο επαναλήψεων, επιθυμιών και αδιεξόδων.
Λούπες.
Αντηχήσεις.
Επιστροφές.
Κλειδιά χωρίς πόρτες.
Πέτρες από σπασμένα πεζοδρόμια.
Καλογυαλισμένα κειμήλια.
Κόκκινο χωρίς χρώμα.
Σειρήνες άηχες.
Χώμα ως ανάχωμα.
Θάλασσα σε κουβάδες.
Γάλα με ασβεστόλιθο.
Επιστρέφουμε στα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες επιθυμίες, στα ίδια λάθη, στις ίδιες φαντασιώσεις, γιατί κάτι μέσα μας παραμένει ανοιχτό.
Σώματα σε εκκρεμότητα.
Ίσως η αλήθεια αναδύεται μόνο για μια στιγμή, στο φευγαλέο πέρασμα από την απουσία στην παρουσία.
Οι οκτώ performance art works γεννιούνται μέσα από αυτή την αναζήτηση – να διαβαστεί το ανείπωτο.
Παρασκευή 19/6 20:30
Tη Υπερμaχω
Έρη Ανδρέου
Ήρθε η ώρα να μιλήσω για μένα. Από λόγια άλλων κι ανείπωτα δικά μου.
Πλύσιμο. Τι φεύγει και τι μένει. Κάποια πράγματα δεν φεύγουν με το νερό.
Ανακαλύπτω.
Ντροπή.
Κρύβω.
Γάλα.
Σάλιο.
Σώμα.
Ντροπή.
Προσευχή.
Αγνή.
Άσπιλη.
Αμόλυντη.
Άχραντη.
Μας είπαν και μια Γυναίκα να προσκυνούμε.
Χωρίς επιθυμία, ούτε πόθο, ούτε σφάλμα.
Κι η γυναικεία ζωή έγινε ματαίωση.
Εγώ μεγάλωσα μέσα στο σώμα μου. Με επιθυμία. Με θυμό. Μέσα σε σώμα που μάτωσε, που φοβήθηκε. Που δίψασε. Λένε πως το σώμα αλλάζει.
Τα κύτταρα πεθαίνουν και γεννιούνται ξανά. Αν το σώμα μου έχει αλλάξει τόσες φορές, τότε ποιο σώμα θυμάται;
Εξιλεωση.
Φροντίδα.
Κρίση.
«Καλά, τι θες και πλένεσαι τόσο συχνά, βιασμένο είσαι;»
Overload
Γιώργος Βαρσαμάκης
Δεν κουβαλάω πέτρες και βαρη. Κουβαλάω αποδείξεις ότι υπηρξα. Η περφορμανς overload μιλά για τον θάνατο αλλά και για τις λούπες που κατασκευαζουμε για να μπορεσουμε να συνυπάρξουμε μαζί του,γύρω από την ιδέα του. Το κενό τρομάζει περισσότερο από τον θάνατο. Το ενδεχόμενο χάσιμο της μνήμης ότι υπηρξα. Η ακινησία τρομάζει ομοιάζει με κενό που κάποια στιγμή θα σε ρουφήξει και δεν θα υπάρχεις πια. Το overlοad θέτει μια συνεχή κίνηση κάθε φορά όλο και πιο βαριά για να δώσει μορφή στο διάστημα ανάμεσα στη γεννηση και στην ολική εξαφάνιση. Η καρδιά, μετρονόμος που χτυπά ασταμάτητα,τα φάρμακα πληθαίνουν, η κόρνα είναι ο συναγερμός που γίνεται η κινητήριος δύναμη και οι κύκλοι,οι λούπες πολλαπλασιαζονται. Η ζωή συσσωρεύεται σε μια λοιπά σ έναν ατέρμονο κύκλο. Ο άνθρωπος δεν φοβάται ότι θα πεθάνει,φοβάται ότι κάποτε δεν θα υπάρχει καν ως εμπειρία, ως συνειδηση, ως μνήμη. Ένα κενό χωρίς μάρτυρα.
Ειδικό Βάρος
Βαγγέλης Σικαλιάς
Η καθημερινότητα των αντιθέσεων.
Πολλοί άνθρωποι
Όλοι μαζί.
Ο καθένας μόνος.
Πολλές γνωριμίες
Εικόνες αφθονίας.
Εμπειρίες έλλειψης.
Βαθιά μοναξιά.
Ασταμάτητη δραστηριότητα.
Εσωτερική εξάντληση.
Και πάλι από την αρχή
Να περνάς από παντού.
Να μη φτάνεις πουθενά.
Να γεμίζει η μέρα.
Να αδειάζει ο νους
Ζω σε συνεχή χρήση,
χωρίς κατεύθυνση,
μέχρι να αδειάσω
Το κοινό εισέρχεται σε ένα στενό δωμάτιο και στέκεται περιμετρικά.
Στο κέντρο μια πισίνα γεμάτη νερό.
Στον τοίχο πινακίδες :
Μην ακουμπάτε τον τοίχο.
Μην σταυρώνετε τα χέρια.
Μην βάζετε τα χέρια στις τσέπες.
Η ευχαρίστηση και το παιχνίδι μετατρέπεται σε αγώνα για επιβίωση.
Σταδιακά, όμως, η εικόνα αυτή μεταβάλλεται.
Η εσωτερική μου πάλη βγαίνει στην επιφάνεια.
Όταν το κοινό αισθάνεται άνετα μέσα στον χώρο και με αυτό που βλέπει, σκίζω την πισίνα.
Το νερό χύνεται στα πόδια τους βρέχοντας τα παπούτσια τους.
Σε μια στιγμή έρχονται στη δική μου συνθήκη.
Βγαίνω από το νερό φορώντας τα βρεγμένα μου ρούχα και τα βρεγμένα μου παπούτσια.
Περπατώ.
Τώρα τα βήματά μας παράγουν τον ίδιο ήχο.
Την ίδια μικρή δυσκολία σε κάθε μετακίνηση.
Δεν μπορούν να βιώσουν τη ζωή μου.
Μπορούν όμως, έστω για λίγο, να αισθανθούν το ειδικό βάρος των βημάτων μου.
Σάββατο 20/6 20:30
1.4 m2
Αλέξανδρος Μυλωνάς
Στην δράση μου ξεκινώ από ένα απλό, ψυχρό μέγεθος: 1.4 τμ
Το ελάχιστο αποτύπωμα ενός σώματος. Το μέγεθος ενός τάφου, ενός “coffin house” όπως εμφανίζεται σε πυκνοκατοικημένα αστικά περιβάλλοντα της Ασίας, εκεί όπου ο χώρος δεν επαρκεί για ζωή, αλλά επαρκεί για αποθήκευση ανθρώπων. Από εκεί ξεκινά η σκέψη μου.
Ζω σε ενοίκιο.
Υπολογίζω.
Δεν ονειρεύομαι έναν μεγαλύτερο χώρο ζωής, αλλά τον ελάχιστο χώρο που καταλαμβάνει το σώμα μου. Υπολογίζω αν ο χρόνος που εργάζομαι, αν τα χρόνια που απομένουν, μπορούν να μετατραπούν σε τετραγωνικά. Αν προλαβαίνω να αγοράσω τον ίδιο μου τον χώρο ακινησίας. Υπολογίζω αποταμιεύσεις, δάνεια, χρόνια εργασίας. Ρωτάω τον εαυτό μου αν εργάζομαι για να ζήσω ή αν ζω για να εργάζομαι. Κρατάω μόνο τους αριθμούς και τους αφήνω να μιλήσουν: Από το ελάχιστο τετραγωνικό της ύπαρξης, μέχρι το ελάχιστο τετραγωνικό της απουσίας.
TERRA_ΣΙΓΜΑ
Αναστασία Ροδίτη
Στην πόλη της Πέτρας, στην πίσω αυλή, στέκεται ένα μικρό σπίτι.
Θυμάμαι τον κήπο με το μαύρο χώμα και την κόκκινη τριανταφυλλιά. Τα αγκάθια της μου τρυπούσαν τα δάχτυλα. Η γέρικη κληματαριά άπλωνε μια σκιά που μετά βίας χωρούσε τα παιδικά γέλια.
Κι εκεί, πάνω στον κορμό της, ξεφύτρωνε ο κισσός.
Τον έβλεπα να τυλίγεται, να σκαρφαλώνει, να απλώνεται. Αγκάλιαζε τον φράχτη, έφτανε ως το μικρό σπίτι και σιγά σιγά ανέβαινε στον ασβεστωμένο τοίχο του. Με τα μικροσκοπικά πλοκάμια του άφηνε σημάδια στο πέρασμά του.
Κι εγώ τον παρακολουθούσα με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Στην κληματαριά.
Στον φράχτη.
Στον τοίχο.
Σαν να ήθελε να καλύψει το σπίτι.
Να το σκεπάσει για να μη φαίνονται οι ρωγμές.
Να το καταπιεί ο χρόνος μαζί με το χώμα.
Να ησυχάσει.
Ή μήπως όχι;
Και μια μέρα ο κισσός ξεριζώθηκε. Ο φράχτης γκρεμίστηκε. Ο κήπος έγινε τσιμέντο. Πάει το χώμα. Κι όμως, στον τοίχο με τις ρωγμές, όσος ασβέστης κι αν έπεσε, τα ίχνη από τα πλοκάμια του κισσού ακόμη αχνοφαίνονται.
Καμιά φορά περνάω τα δάχτυλά μου από πάνω τους και ακολουθώ ψηλαφιστά τα παλιά του περάσματα.
Περάσματα στον τοίχο.
Περάσματα στο σώμα.
Περάσματα στη μνήμη.
Ίχνη και σημάδια που μένουν εκεί, για να θυμίζουν πως οι πληγές μπορεί να έκλεισαν, όμως δεν χάθηκαν.
Έμειναν από κάτω.
Όπως τα σημάδια του κισσού στον ασβεστωμένο τοίχο.
Κυριακή 21/6
Ακούω την αγάπη
Εύη Τσόμπου
Ακούω την αγάπη Από μικρή με δυσκόλευαν τα Χριστούγεννα. Με δυσκόλευε το γεγονός ότι, σε αυτή την υποτιθέμενη γιορτή της αγάπης, το μόνο που ένιωθα ήταν μια ανείπωτη υποκρισία καλυμμένη με γκλίτερ, λάμψη, στρωμένα τραπέζια και δώρα. Μια υποχρεωτική χαρά. Μια συλλογική συμφωνία ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Ποτέ δεν μου άρεσαν.
Σε αυτή τη χριστουγεννιάτικη γιορτή θα φέρω την μπάλα μου. Δεν θα στολίσουμε δέντρο. Δεν θα καθίσουμε γύρω από ένα τραπέζι προσποιούμενοι πως όλα είναι εντάξει. Δεν θα ανταλλάξουμε δώρα. Θα ανταλλάξουμε όσα δεν λέγονται. Θα παίξω ένα παιχνίδι ανάμεσα στο δίνω, το παίρνω και το μοιράζομαι.
Πότε η αγάπη, αντί για αίσθηση εγγύτητας, γίνεται κενό; Πότε μετατρέπεται σε βάρος; Πότε χάνεται αυτό που νομίζαμε ότι μοιραζόμαστε; Πότε το οικείο γίνεται ξένο; Γιατί η αγάπη με εξαντλεί; Γιατί κάνει τόσο πολύ θόρυβο;
Ένα απόγευμα στον λόφο του Στρέφη, στα ακουστικά μου έπαιζε το «Ακούω την αγάπη και δεν ακούω τις σκέψεις μου». Κάπου εκεί γεννήθηκε η ιδέα αυτής της συνάντησης. Να ακούσω τις σκέψεις μου και να ακολουθήσω την αγάπη μέχρι τα όριά της. Μέχρι εκεί που συναντά την απουσία της. Μέχρι εκεί που το παράλογο γίνεται ορατό. Μέχρι εκεί που η σιωπή ακούγεται πιο δυνατά από την εορταστική μουσική. Μέχρι εκεί που το νόημα χάνεται. Μέχρι να νιώσω κάτι αληθινό.
__________________________________
#56 Εδώ δε φυτρώνουν κρόκοι
Φαίη Αθουσάκη
Οικογενειακά κειμήλια
Ποτήρια
56 έμειναν όρθια.
– Όσα τα χρόνια της μητέρας –
κλειδωμένα σε άβατο.
Εκεί που δεν επιτρέπεται να εισέλθεις,
για να μην γίνει ζημιά.
για την Μαίρη,
που της άρεσαν τα γυαλικά,
και οι γυάλινοι κόσμοι,
και οι λευκές, ροζ και μωβ ανεμώνες.
ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ
Περσεφόνη Παντοπούλου
Πληρώνεις.
ΟΚ.
Πουλάω.
ΟΚ.
Αγοράζεις μια θέση
στο σώμα μου.
Για όσα λεπτά αντέχουν οι τσέπες,
για όσα μου λείπουν.
Ένα νούμερο στην αρχή.
Ένα νούμερο στο τέλος
Ενδιάμεσα
μετράμε την απόσταση αντίστροφα.
Τρία
Δύο
Ένα
Τίποτα.
Στο τέσσερα
έχει ήδη τελειώσει.
