Το σώμα συνεχίζει να παράγει, να αντέχει και να εκτίθεται, ενώ ταυτόχρονα οφείλει να παραμένει αψεγάδιαστο.

Ανάμεσα στη μνήμη της γης και στη βιτρίνα της σύγχρονης ζωής, ο άνθρωπος μετατρέπεται σταδιακά σε αντικείμενο χρήσης και θέασης.

Η φθορά κρύβεται, η κόπωση αποσιωπάται και η ανθρώπινη παρουσία εντάσσεται σε μια διαρκή έκθεση.

Μια εγκατάσταση για την απώλεια της ρίζας, για  την εργασία ως επιβίωση και την εύθραυστη θέση του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή.